برداشت گندم دیم به روش سنتی

یکی دیگر از سنت های که رو به فراموشی ست برداشت سنتی غلات میباشد. کار عمده مردم نصرآباد زراعت و دامداری بوده وهزاران هکتار از اراضی زیر کشت غلات میرفت که بخش عمده آن به گندم دیم اختصاص داشت .تمام مراحل مربوط به کاشت و داشت و برداشت محصول به روش سنتی انجام می گردید .در این مقوله مرحله برداشت محصول را خدمت مردم عزیز ارائه مینمایم انشاالله مورد بهره برداری قرار گیرد ، خصوصاً جوانان که لازم است بدانند گذشتگان به چه زحمت و مشکلاتی کار تولید را انجام می دادند و امروزه با وجود ماشین آلات متعدد در تمام مراحل کاشت و داشت و برداشت میتوانند گامهای بلندی در جهت تولید محصولات کشاورزی بردارند . مزارع گندم در منطقه ی نصرآباد از اواسط مرداد ماه ماه آماده ی درو می گردد. ابزار مورد استفاده برای درو داس بود که در اصطلاح محلی به آن بشله(beshala) می گفتند .کشاورزان قبل از رسیدن فصل درو داس ها را توسط آهنگرانی  که به صورت دوره گرد به روستا می آمدند ماندگارترین آنها استا قاسم بود، تیز می نمودند. درو در مرحله ی اول توسط خود صاحب مزرعه به همراه زن و فرزندانش انجام می شد و چنانچه سطح زیر کشت از توان خانواده بیشتر بود برای درو با افرادی که به صورت یاور بود انجام میشود یعنی هر چند خانواده برای یک خانواده درو میکردند تا با تعداد افراد زیاد هم پیشرفت و سرعت کار بیشتر بشه و هم کنار هم باشند. در زمانی که گندمها کامل خشک و آفتاب خورده بود با دست جمع میگردن و برای جلوگیری از بریدن انگشتها توسط ساقه های گندمها انگشتان خود را با پارچه می بستن و یا به وسیله تیوپ انگشتوانه درست می کردن.هر فرد یک مسیر خواص که به اصطلاح رج را درو میکرد ولی همه در کنار هم و در یک راستا تا مشخص هر فرد چقدر درو میکند. معمولا بایک دست جمع میکردن و با دست دیگه از قسمت زیر خوشه نگه میداشتن تا کامل دستشان پر شود که به دست پر از گندم قبضه میگویند و هر دوازده قبضه یک گرو و هر12 گرو یک بار میشود و که وسیله ریسمان(رسمو شوبار)بسته و به وسیله حیواناتی مثل خر به محلی نزدیک روستا که به خرمنگاه معروف است برده میشود به فردی که به وسیله چند خر بارهای گندم را به خرمنگاه میبرد پیخکش میگفتن که معمولا نزدیک ظهر یا غروب برای حمل گندمهای جمع شده را بار خر و از بچه ها برای تعادل بار پیخ استفاده میکردن که اولش ترسناک بود و بعدش خیلی احساس خوبی داشت مسئولیت عمده پیخ کش نظارت بر بار و کنترل مسیر حرکت و سبقت از دیگر خرهای پیخ کشها ؛ و رساندن آب و غذا برای افراد دروگر چون معمولا چند هفته ای که درو داشتن شبانه روز در بیابان بودن. خرمنگاه از زمینهای دایره ای شکل یا مربع درست شده که قبل گاه گل شده بود تا هنگام گوبیدن خاک و ماسه با غلات قاطی نشه و سپس به وسیله دستگاه چوبی به نام بردی(bordi) شبیه دیگسهای تراگتور امروزی به گاو های نر یا چهارپایان دیگر بسته میشود کشاورزان به آرامی خوشه ها را به صورت دایره در مسیر حرکت بردی می ریختند و خوشه ها و کاه و کلش در اثر فشار سم گاو و دستگاه بردی خرد می شد وحرکت گاوها به حدی روی خوشه و ساقه ی گندم انجام می شد که کاملاً خرد می گردید . و سپس توسط چهارشاخ چوبی  در وقتی که باد میومد به سمت بالا پرتاب میکردند تا گندم را از کاه جدا و به وسیله قلبر و سنگوز کاملا تمیز میگردند و در گیسه های به نام جوال به خانه برده و سپس در مخزنهای به نام کندی (kendi)برا مصرف ذخیره میکردند.

/ 0 نظر / 58 بازدید